Why: घर + ई = घरी आणि एक + एक = एकेक ही उदाहरणे **पूर्वरूप संधी**चे आहेत. पूर्वरूप संधीत शब्दांच्या जोडल्यावर पहिल्या शब्दाचा शेवटचा स्वर दुसऱ्या शब्दाच्या सुरुवातीच्या स्वराशी मिळून नवीन रूप घेते. येथे 'घर + ई' → 'घरी' (र + ई → री) आणि 'एक + एक' → 'एकेक' (एक + एक → एकेक) असे बदल होतात. म्हणून पर्याय **क) पूर्वरूप संधि** योग्य आहे.[5]

Why: **शब्दाच्छल** ही **शब्द + छल** या दोन शब्दांची **पूर्वरूप संधि** आहे. येथे 'शब्दा' चा शेवटचा 'अ' स्वर आणि 'छल' चा प्रथम स्वर यांचा मेळ घालून 'च्छ' असा व्यंजनसंधीचा प्रभाव होतो. मराठी व्याकरणात अशा प्रकारची संधी **वyanjan-vikara** म्हणून ओळखली जाते. म्हणून योग्य फोड **शब्द + छल**.[5]

Why: संधीचे **तीन** प्रकार आहेत:
1. **स्वरसंधी** - स्वर + स्वर (उदा. विद्या + आलय → विद्यालय)
2. **व्यंजनसंधि** - व्यंजन + व्यंजन/स्वर (उदा. सु + उदन → ससुदन)
3. **विसर्गसंधि** - विसर्ग (:) चा परिवर्तन (उदा. नि: + शुल्क → निःशुल्क)
मराठी व्याकरणात हे तिन्ही प्रकार महत्त्वाचे आहेत.[1]

Why: **स्वरसंधी** म्हणजे **स्वर + स्वर** यांचा मेळ. उदाहरणार्थ:
• महा + ईश्वर = महेश्वर
• विद्या + आलय = विद्यालय
• देव + ओत = देवोत
या सर्वांमध्ये दोन स्वरांचा संयोग होऊन नवीन स्वररूप तयार होते. म्हणून योग्य पर्याय **स्वर + स्वर**.[5][1]

Why: **व्यंजनसंधी** दोन प्रकारची असते:
1. **व्यंजन + स्वर** (उदा. सु + उदन = ससुदन)
2. **व्यंजन + व्यंजन** (उदा. दिक् + गज = दिग्गज)
या दोन्ही परिस्थितीत व्यंजनाचे रूपांतर होते. म्हणून **व्यंजन + स्वर/व्यंजन** हा सर्वसमावेशक पर्याय योग्य आहे.[5][1]